Showing posts with label პოეზია. Show all posts
Showing posts with label პოეზია. Show all posts

Saturday, May 8, 2010

ქევანა




წრეზე

წრეში,
რომელსაც ტომარასავით მოუკრა თავი ბოლო წელმა,
ვდგავართ მე და შენ.
ვდგავართ მე და შენ.
მომემუცლე,
მომემუხლე,
მომეშუბლე,
მეხელისგულე.
ცოტაა სივრცე:
ოთხად მოკეცილ გაზეთზე ტანგო
ისე უნდა ვიმეცადინოთ,
წრეს არ გადავცდეთ მილიმეტრებით.
მრავალწლიანი ელექტრო შოკი:
ენის წვერების დიალოგი
ახლა გვიშენებს დამცავ მავთულხლართს -
ზღაპარში ვინმე ფეთიანი არ გადმობობღდეს,
ალაყაფის ღრიჭოებმა ქარიშხალი არ შემოაპაროს.
დროგამოშვებით ვდგავართ ზურგებით,
ეს დაკვირვების რიტუალია,
მთის წვერზე ცეცხლი რომ ავანთეთ,
ისევ თუ ბოლავს.
დღეს – ეს წრე გვყოფნის
როცა მუცელი წამომეზრდება,
ცარცით ნელ-ნელა გავაფართოვებთ.

Friday, May 7, 2010

ხვიარა



ჰირან!

ოვვა იალა!
დილა იწყება კვნესით..
რა უცნაური სიყვარული სცოდნიათ აღმოსავლეთში,
ფიქრის ღრუბლებით მოქუფრული,
ყოველ გამოხედვას ფერი აქვს წვიმის და წვიმა კი არ ჩანს..
ეს სამეფოა განწირული ემბრიონების..
ოვვა იალა!

მინარეთებზე შემომჯდარი პატიოსნება
ხარბად ეტანება ამერიკულ წყურვილს..
რა უცნაური ფიქრი სცოდნიათ აღმოსავლეთში,
თითქოს აქ მხოლოდ ცაა წყნარი, მზეა ღიმილის,
მაგრამ სულ მიწას ჩასჩერებიან ტირიფებივით
და ბავშვი, ცრემლით ხელ-პირს რომ იბანს განთიადისას,
ოცნებობს მხოლოდ ავტომატზე, ბევრი ტყვიებით..
და აქ თოჯინებს მიუჩინეს რა ხანია მყუდრო ადგილი,
ცეცხლის ზვინებში, მიწის ღრმულებში..
ჰირან! ოვვა იალა!
გაკივლებული ვნებებით
და მზის ჩასვლისას მიძინებული ანგელოსებით..
აქ ყოველ წამს სჭედავენ თვალების ამბოხს,
თქრიალით ღვრიან საკუთარ სისხლს გასამრავლებლად,
სერავენ ღურბლებს წვეტიანი მზერის ისრებით
და არც ელიან ცისგან შვებას..

ოვვა იალა!
დღე სრულდება კვნესით დაღლილი ქალებით
და ბავშვები ტალახებში იბანენ ფეხებს..
ჰირან! ოვვა იალა!
დაწნეხილი ოცნებებით გაზიპულ თმებსაც
ხშირად ეტყობათ წუხანდელი ნაოცნებარი ამერიკაზე..
ეს სამყაროა დაჩეხილი ემბრიონების,
და გამოჭვარტლულ თვალის გუგებს დანით ხეთქავენ,
რომ აღარასდროს დაინახონ ბავშვების ომი
და მინარეთზე შემომდგარი მოლა მძინარე..
ოვვა იალა! ჰირან! ოვვა იალა!
რა უცნაური სიყვარული სცოდნიათ აღმოსავლეთში..
გაყვითლებული კოცნებით და რაჰათლუჰუმით..
და სიტკბო აღწევს მხოლოდ პირის გამოქვაბულში,
იმის იქით კი მთები მწარედ იგრიხებიან..
ჰირან! ოვვა იალა!
ოვვა იალა, ჰირან! არ ჩაგეძინოს!

ა ლ ე ქ ს ა


მოდი, სხეულში შემიძვერი...

შემომახიე თეთრი ნაჭერი.
შემომახვიე შენი თმები.
შემომეხვიე, როგორც ჰაერი.
შემოხვალ? შემო, ხვალ მაინც.

სასოწარკვეთილი მდუმარება....
იძულებითი ყოფნა ოთახში...
და მთა, სადაც მზე ცხოვრობს...

სიხარულის ცეკვა მარტოობის ცრემლებთან,
მოგაგონებს წუთებს, როცა ერთმანეთს ვკოცნით,
ერთმანეთს ვხედავდავთ ერთმანეთში...

ზარები ტელეფონის ჰგავს შენს ხმას ამოუღებელს...
დუმილი კი ერთადერთია, რაც შენს სურათს შეუძლია...

ოცნება ჩვენი მოვა, გვაკოცებს
და გაიოცებს ჩვენს სევდას...
ერთადერთი ხარ, თრთი, როცა იღლები,
როგორც სხივი მზის მთვარესთან...

გგონია, მე არ ვარსებობ?
ან ვარ სადღაც შორს.
შენთან ახლოს ვარ ყოველთვის.
თოკი, რომელიც ჩამომიგდეს სხვა პლანეტიდან, დავწვი.
დავწვეთ ერთად სადმე ზღვის სანაპირპოზე
და ვუმღეროთ ჩვენს შვილებს,
ისინი დაიბადებიან, რომ შენ გატკინონ და იტირონ.

დავიღალე.
მოდი, იცეკვე ჩემს ზურგზე.
ან თუ გინდა დავპატარავდეთ
და ვიცხოვროთ ასანთის ყუთში, ჭიამაისთან ერთად.
მოგვწყინდეს მხოლოდ სხვისი თითები.

ისეთი მთვრალი არ მინდა მნახო, რომ შეგზიზღდე...
ხომ გიყვარს ჩემი თვალები?
დაითვალე სამამდე... არ მოვედი?
დაითვალე ათამდე... არ მოვედი?
მაგრამ ხომ მოვალ და...
ერთად დავითვლით წლებს ჩვენი ბედნიერების...
ერთად ვივლით დედამიწაზე სიმშვიდის საძებნელად...

შიში შენი დაკარგვის ძლიერია.
გვიან არ არის არასოდეს.
თუ გიყვარს...
თუ გინდა...
თუ...

ხედავ? ვენები გადავიჭერი.
მოდი და სხეულში შემიძვერი.

იორიკი


           ნაყინი

ნუ მე-თანაცხოვრები რა

ნუ მე-სხეულები

ნუ მემეორენახევრები...

და ნუ მე

ნუ მემეები რა!
ცოტა დიდივით იფიქრე
და დიდივით მოიქეცი.
რა თვალებ ჩახატული მოდიხარ შეხვედრაზე
და რა ტუჩებდაბერილი?
რა დროს შენი ეგეთებია და რაღადროს ჩემი ეგეთებია?
ან მოიქეცი ის როგორც შენი ტოლი გოგოები იქცევიან,
სარკის წინ რო ტრიალებ საათნახევარი
ჯობია შეხვედრაზე არ დააგვიანო,
რო დამაყუდებ და მალოდინებ
და მეც ნერვებს რო მაშლევინებ
რა პაემანივით ვდგავარ ამხელა კაცი
და რა პატარა ბიჭივით ვნერვიულოლბ!
რა წარამარა საათზე ვიხედები და
რა წარამარა გეძებ თვალებით სულ ყველა მხარეს.
არ გაგივა ეგეთები!

აჰა,მოდიხარ
ქუსლებზე შემდგარი,
ძლივს იკავებ თავს რო არ წაიქცე.
ალბათ გუშინ მთელი ღამე სწავლობდი სიარულს,
მოკლე კაბაც მოგინახია
და ეს ჩვევაც გისწავლია,სიარულის დროს შიგდაშიგ ქვემოთ რომ ქაჩო.
თმას ხელის ერთი მოძრაობით უკან იგდებ და
ისე მიღიმი თითქოს წაქცევას ვაპირებ.
არ გაგივა-მეთქი!
ნუ მედიდები!
ნუ მემეორენახევრები!
ნუ მეთანაცხოვრები
და ნუ მკოცნი
ხელკავს ნუ მიყრი
თავს მხარზე ნუ მადებ
და ნუ მსიამოვნებ!
რა დროს შენი ეგეთებია......
და რაღა დროს ჩემი ეგეთებია.......
ხელს თუ გადაგხვევ იმას არ ნიშნავს თითქოს შემაბი
თუ წამასწარი ფეხზე რომ დაგხედავ
და თუ შემრცხვება
იმას არ ნიშნავს რომ როგორც ქალს ისე გიყურებ
ან თუ შემთხვევით ჩაგეხუტები
და სახესთან სახეს მოგიტან და ცხვირზე გაკოცებ
არ ნიშნავს რომ სხვაგან კოცნა მინდოდა და ვერ გაგიბედე!
კარგი რა,
ეს ყურისძირში კოცნა მაინც ვიღამ გასწავლა?
ან წელზე ხელის მოხვევა?
არ გეცოდები?

ნუ მე-თანაცხოვრები რა
ნუ მე-სხეულები
ნუ მემეორენახევრები........

და ნუ მე
ნუ მემეები რა!
შენი ტოლი გოგოებივით
დაიმორცხვე ნაყინს რომ გიყიდი.
ნუ მეუბნები ერთიც გვეყოფა და რიგრიგობით
ვლოკოთო.
ხო ხედავ მაინც ორს ვყიდულობ
და ერთი....ერთი შემთხვევით მივარდება..............